
Sprawność przekładni planetarnej informuje, jaka część mocy dostarczonej do jej wejścia zostaje przekazana na wyjście. Pozostała energia jest tracona przede wszystkim wskutek tarcia w zazębieniach i łożyskach, pracy uszczelnień oraz oporów związanych ze środkiem smarnym. Przekładnie planetarne mogą osiągać wysoką sprawność, ale jej rzeczywista wartość nie jest stała i zależy od konstrukcji, liczby stopni oraz warunków pracy.
Dlatego przy ocenie konkretnego napędu nie wystarczy założyć jednej wartości procentowej dla wszystkich modeli. Znaczenie mają m.in. obciążenie, prędkość obrotowa, temperatura, rodzaj smarowania i konfiguracja przekładni.
Sprawność mechaniczna określa stosunek mocy dostępnej na wyjściu przekładni do mocy doprowadzonej na jej wejściu. Można ją zapisać jako:
η = P₂ / P₁ × 100%
gdzie:
Jeżeli do przekładni trafia 10 kW, a na wyjściu dostępne jest 9,5 kW, jej sprawność w tych konkretnych warunkach wynosi 95%. Pozostałe 0,5 kW nie znika – zostaje rozproszone przede wszystkim w postaci ciepła.
Nie oznacza to jednak, że dana przekładnia zawsze będzie pracowała z dokładnie taką samą sprawnością. Parametr zmienia się wraz z warunkami eksploatacji. Dlatego podczas projektowania napędu należy korzystać z danych producenta dotyczących konkretnej wielkości, przełożenia i konfiguracji.
Na sprawność wpływa cały układ mechaniczny, a nie pojedynczy element. Znaczenie mają przede wszystkim:
Ta sama przekładnia może więc wykazywać inną sprawność przy małym obciążeniu, a inną w pobliżu nominalnego punktu pracy. Przy niewielkim obciążeniu większy udział w bilansie mogą mieć straty niezależne od przenoszonego momentu, np. opory uszczelnień czy mieszania oleju.
Wybierając konkretną jednostkę, należy więc analizować dokumentację dla danego modelu, a nie opierać dobór na ogólnym założeniu dotyczącym wszystkich przekładni planetarnych. Dostępne przekładnie planetarne PL i PLB obejmują konstrukcje liniowe i kątowe przeznaczone do różnych konfiguracji napędu.
Każdy kolejny stopień umożliwia zwiększenie całkowitego przełożenia, ale wprowadza również kolejne elementy generujące straty. Dlatego przekładnia wielostopniowa nie zachowuje sprawności pojedynczego stopnia.
Sprawność całkowitą można w uproszczeniu obliczyć poprzez pomnożenie sprawności kolejnych stopni:
ηcałk = η₁ × η₂ × η₃…
Jeśli dla przykładu przyjmiemy sprawność każdego stopnia równą 97%, otrzymamy:
| Liczba stopni | Przykładowa sprawność całkowita |
| 1 stopień | 97% |
| 2 stopnie | ok. 94,1% |
| 3 stopnie | ok. 91,3% |
Są to wartości wyłącznie przykładowe, pokazujące sposób wykonywania obliczenia, a nie parametry konkretnego modelu.
Liczba stopni powinna zatem wynikać przede wszystkim z wymaganego przełożenia oraz parametrów aplikacji.
Zobacz także: Przekładnia planetarna – zasada działania, budowa i zastosowanie.
Straty energii w przekładni planetarnej można podzielić na:
Do pierwszej grupy należą przede wszystkim straty wynikające z tarcia pomiędzy współpracującymi powierzchniami zębów oraz w obciążonych łożyskach. Wraz ze zmianą momentu, prędkości i warunków kontaktu zmienia się również ilość energii zamienianej w ciepło.
Druga grupa obejmuje m.in.:
Dlatego przekładnia może generować straty także wtedy, gdy przenoszony moment jest niewielki. Przy dużych prędkościach obrotowych opory związane z ruchem elementów i środka smarnego mogą mieć szczególnie istotne znaczenie.
Ciepło powstające w wyniku tych strat musi być skutecznie odprowadzane. Jeżeli bilans cieplny napędu jest nieprawidłowy, rośnie temperatura oleju i elementów mechanicznych, co może wpływać na warunki smarowania oraz trwałość całego zespołu.
Smarowanie ogranicza tarcie pomiędzy współpracującymi powierzchniami, zmniejsza zużycie i pomaga odprowadzać ciepło. Jednocześnie sam środek smarny powoduje opory ruchu, dlatego zarówno jego rodzaj, jak i ilość mają wpływ na sprawność.
Zbyt duża lepkość może zwiększać opory mieszania i przepływu oleju. Z kolei zbyt mała ilość środka smarnego może pogorszyć warunki współpracy powierzchni i zwiększyć ryzyko ich zużycia.
Znaczenie ma również temperatura. Wraz z jej zmianą zmienia się lepkość oleju, dlatego nie można przyjąć prostej zasady, że wyższa albo niższa temperatura zawsze oznacza lepszą sprawność. Przekładnia powinna pracować w zakresie temperatur i przy zastosowaniu środka smarnego określonych przez producenta.
Prawidłowe smarowanie jest więc kompromisem pomiędzy ograniczeniem tarcia, utrzymaniem odpowiedniego filmu smarnego, chłodzeniem elementów oraz minimalizacją strat związanych z przepływem i mieszaniem oleju.
Nie można stwierdzić, że każda przekładnia planetarna jest automatycznie bardziej sprawna od każdego innego rodzaju przekładni. O wyniku decydują konkretna konstrukcja, przełożenie, liczba stopni, obciążenie i warunki pracy.
Układ planetarny ma jednak ważną zaletę: pozwala rozłożyć obciążenie pomiędzy kilka współpracujących satelitów, dzięki czemu może przenosić duży moment przy stosunkowo niewielkich gabarytach. Właśnie połączenie wysokiej sprawności z możliwością przenoszenia dużego momentu w małym gabarycie jest jedną z przyczyn stosowania takich konstrukcji w wymagających układach napędowych.
Nie oznacza to przy tym, że największa dostępna przekładnia albo największa liczba stopni będą najlepszym rozwiązaniem. Każdy dodatkowy stopień generuje kolejne straty, dlatego układ powinien zostać dobrany do rzeczywiście potrzebnego przełożenia i momentu.
Sama sprawność nie tłumaczy również, dlaczego niewielka konstrukcja planetarna może przenosić znaczne obciążenia. Wynika to przede wszystkim ze sposobu rozdzielania sił wewnątrz mechanizmu.
Przeczytaj również: Dlaczego przekładnia planetarna przenosi duży moment obrotowy?
Przy porównywaniu rozwiązań warto więc patrzeć równocześnie na sprawność, przełożenie, dopuszczalny moment, liczbę stopni, warunki termiczne oraz gabaryty. Dopiero taki zestaw parametrów pozwala ocenić, czy konkretna przekładnia będzie efektywna w danej aplikacji.